Без названия

Невялічкі гаёк — таямнічая сцежка Між закручаных яблынь рукой паўімглы Там бярозы шумяць, а падраныя вежы Захавалі ў цагляных мурах галасы. Там ніколі не згасне лясоў прахалода, Лад адметны зламае нагу ў каранях — І жалейкай заенча па вольным прасторы Ціха! Чуеш, прыглушаны тупат каня? То згубіў яго Рыцар чырвонага замку, Ўспомніць, кажуць, імя варанога не змог. Ён да сёлі між дрэваў па сябра блукае Ўсё шукае ды думае, хто б дапамог... Грэх не ўскінуць вачэй. Па-над нітцай блакіту Між зчарнелых крывых медны аліцца круг Цень спусціўся на лес — лес галіны раскінуў, Тонка злітыя стужкай ружовай плуг Ён раскошвае ўдоль ды паперак аблокі Пэўна, сеючы зоры ў сівы далягляд Месяц вонкава ўспыў і задыхаў глыбока.. Вось ў поўню ўпіраецца кволы пагляд (Мне плячо адно голуб накрые крыламі Пазурамі другое надрэжа крумкач Ды між сталлю на сэрцы і слепасцю мараў Я абраў цішыню, а таму ты прабач) Таямнічы працяг цягне ў глыб незвычайна Ім пайдзеш і не збегчы ад зблытаных чар Гай ахутніцца пахам жаданае мараў Ад якіх ты хаваўся, якія змаўчаў Так, фусцяць с-пад лістоты іх мяккія рухі Моцна вабяць туды, ў зарослую глыб Хай і вяжа разважнасць не з добрым мінулым Кліч з таемы чароўнай рукой паўімглы