На вельмі бурнай рацэ

Гораў,ах,Гораў,што пра яго гаварыць?Адным словам цудоўны чалавек.Капітан, рускі з старой маскоўскай прозвішчы, малады сінявокі бландын з хвалістымі валасамі і сінімі вачыма, высакародны, спагадаў, сумленны.Ен мог бы ўпраўляць кардонам,але зламаў сваю руку,і зараз прыходзіцца дапамагаць свайму «таварышчу» – Пора-Леановічу.Выглядае ен так: сухі прыгожы твар, белыя валасы і бакенбарды, страшнаватыя блакітныя вочы, у якіх была пагарда да ўсяго, шрам паўз брыво і левую скронь.Вельмі любіў жа Пора-Леановіч страляцца у дуэлях.Аднойчы з пікавага туза зрабіў трэфовы. *Звернемся да цяперашняга часу.* Жонка Усяслава Грыневіча,добрая баба,прыбыла яна на кардон на лёгкай брычка каб перайсці праз раку,бо несла памілаванне свайму мужу."Рака шалела.Нізавыя парывы вятрыски раскалыхали вялікія,у рост чалавека,хвалі.Праз пляму святла на вадзе слізгануў па хвалях дзіравы кошык,потым-цэлае дрэва,яблыня,вымытая с карэннем.Дзіўна было бачыць на яе галінах два ці тры зеленаватыя яблыкі." Пора-Леановіч жорстка і сур'ёзна размаўляў с жанчынай аб тым,што ей нельга перайсці праз раку зараз,да што там ей,нікому!І як толькі жанчына не пыталася запрасіць перапраў праў раку на другі «навальнічны» бераг,але нічога не магло змяніць яго адносіны да мальбы жонкі Грынкевіча. Знясіленая дамп з мокрымі вачыма пайшла у комната што ей выдзеліў Пора-Леановіч.Сутуленая жанчына сядзела над сталом з цьмяна гарэлай свечкай,кроплі яе саленых слез маглі бы зусім патушыць агонь,але раптам пачуўся нейкі,быццам,звонкі выратавальны стук аб мокрае шкло. Гэта быў Гораў,яго сэрца не магло вытрымаць такой несправядлівай сітуацыі,як жа гэта Леановіч мог Адаслаць жыцце чалавека на другі план?!але не зараз аб гэтым думаць. Г:-Калі ласка,збірайцеся!І дзьмухніце на свечку каб лічылі што вы спіце!. Ж.Г:Гасподзь мой,слова вам што вы тут!Калі ласка...памажыце мне!.. *Горау падаў свае рукі каб жанчыне было лягчэй вылезці з акна.Пасля чаго "дзве цеплыя ладан абвілі шыю Горава,падтрымліваючы жанчыну за стан,ен павольна пацягнуў яе на сябе — акенца было вельмі вузкае...У наступную хвіліну яна стаяла поруч з ім. Маленькія цёплыя пальцы ўсунуліся у яго далонь.Гораў,спяшаючыся,павёў жанчыну да берага,спачатку амаль на дыбачках,потым бягом",беглі яны у лазы што Горау папрасіў падрыхтаваць у Івана,аднаго з салдатаў. Плылі яны доўга,дажа прыблізна вельмі цяжка сказаць.Усе падарожжа на процілеглы цемны бераг па адлюстраванню вады страшна бліскала маланка,расплываючыся потым у таблічкі мутнай вады. Пасля такога пакутлівага пуці,Гораў з Іванам наканец пераправілі жанчыну на процілеглы туманны бераг. На радасць Горава,Пора-Леановіча не было відно нідзе,хацелася радавацца,але як калі такая цяжкая атмасфера...дажа слішкам. Гораў ціха шагаў у сторану будынка у яком найчасцей усяго можна было сустрэць Пора-Леановіча,але...нікога. Раптам за спіною паказаўся ціхі скрып палавіц,пасля чаго нехта з вельмі моцнай сілай адкінуў Горава назад,к няшчасцю Гораў праехаўся галавой па вострым камню,зза чаго страціў свядомасць.Ціхае мармытанне знакамітага нізкага голасу раздавалася вакол "Баюся,што вы дарэмна пайшлі на парушэнне прысягі,капітан Гораў.","вы яшчэ хлопчык,капітан","воўк ваўку - чалавек,а вы парушыць абавязак і гонар афіцэра"... Жорсткі брусок на халодную і мокрую зямлю заставіў Горава ачомацца,але яго вочы вельм цяжка маглі знайсці за што зачапіцца мозг не мог добра абрабаваць тое што было вакол. Халоднае паветра і маленькія кроплі пачалі быць адчувальны на кожы,зразумець не паспеу бы і чалавек які зноў што адбываецца,рэзкі і востры боль пранізвае каля нізу жывата больш са спіны. Таварыш,калега,як толькі можна было яго назваць да гэтых падзей,той,чый погляд даўно ўжо кранаўся душы у самых дрэнных сэнсах,страх,пакуты,усе гэта ен надаваў — Пора-Леановіч.Вочы яго былі найстрашэнныя чыс усі разы да гэтага,на вуснах кашмарныя і дзікая ўсмешка.Твар Горава адлюстроўваў тоеж самае,але у інверсіі,з вачэй каціліся горкія слёзы,якія складваліся у халодную,і без слёз,мокрую зямлю,ячшэ на яго твары адлюстравалася агіда,хацелася крычаць,але рука Леановіча не дазваляла,яна давіла так моцна,што нават здавалася што чэлюсь пераламіць. Пяцьдзесят.Пяцьдзесят хвілін здзекаў над Пора-Леановіча над Горавым.Знясілены гораў ляжаў на траве з пачуццём сораму,бруду,агіды не толькі да п Пора-Леановіча, але яшчэ і да сябе. Найстрашэнная ўсмешка не спаўзала з твар Леановіча:"будзеш ведаць яг загад парушаць!",пасля чаго пінок у спіну.Пора-Леановіч развярнуўся і пачаў ухадзіць. Гнеў Горава выцесніў ўсе, што засталіся пачуцці,дрыготкі ад холаду,ледзь нацягнуты на сябе ніжнюю бялізну і камуфляжныя штаны, Гораў дастае дуэльны пісталет што калісьці Леановіч даў Гораву. Пару хлапцоў ад пісталета і Леановіч ляжыць у сваей крыві,жудаснае відовішча,але гэта не хвалявала Горава зараз.Пару удараў галавы Леановіча аб востры камень,і місія па плану помсты ўжо зроблена. Адныя толькі бардова-ружоавя сляды ад перцаў Горава засталіся пасля смерці Пора-Леановіча.