көзімнің қарасы

көзімнің қарасы көңілімнің санасы бітпейді іштегі ғашықтық жарасы донен бойынша, өзге адаммен махаббат — өмірдегі ең оңай түсініктердің бірі. жақсы көрсең — жақсы көресің, сүйсең — сүйесің. қалайша адам баласы үшін өз жүрегін түсіну қиындыққа соғады? ойланатын еш нәрсе жоқ секілді. дегенмен... бір сәтте донен бір кісімен иықпен соғысып қалады. бейтаныс адамның күн қорғағыш көзілдірігі жерге түсіп кетеді. — кешірім сұраймын... — сыбырлайды кісі, еңкейіп, қолдары көзілдірігін іздеуде.  — мінеки, алыңыз, — донен көзілдірік алған қолын кісіге созады.  — рақмет, — алғысын білдіреді ол, саусақтары затын сенімсіз, әрі сәтсіз табуда. донен оған қараса, жабық көздерді, ұзын кірпіктерді байқайды. а-а... көзі әз болар... донен, негізі, белгілі бір адамдарға әуес болғанымен, араласып, оларды кішігірім әңгімеге тартуға әлі жетпейтін сорлы жан ғана еді.  оның бұл жігітпен шаруасы болмау керек еді. әрі қарай өз істерімен айналасып, кездескен кісіні, кездескен жағдайды ұмыту керек еді. алайда қас пен көздің арасында бейтаныс адамның артынан қалмай, маңайынан шығуды көздемейді. есі толықтай қызғылықты тұлғаға шынжырланғандай.  ли тэен. осы есімді жігіт доненның өмірін бастан аяқ төңкергенін жоққа шығару жөнді емес. — япырай, не деген қырсық адам едің, — дейді донен, қолындағы жемпірді тэенның үстіне кигізе алмай.  — дала ыстық болады делінген жоқ па? кимеймін! — тэенның көздері жабық болса да, донен олардың ашу-ызадан айналғандарын бақылайды. — қарашы, қазір дала қандай?! бір көйлекпен шығатын ауа-райы емес! — иә, иә, соны көруге ешқандай кедергі жоқ қой маған, — қабағы түйілген жігіт жынданып, саусақтарымен жабық көз қабақтарына нұсқайды. — сен де бір қызықсың осы. донен шаршаған дем шығарып, алақанымен бетін басады.  — кешір... тэен, шын мәнінде, оған зор риза. соқыр көрінісі неғұрлым ұмытыла берсе, соғұрлым тэенның еш жері кем емес тәріздес. доненның жанында расымен өзінің кәміл адам екендігін сезеді. тіпті күн қорғағыш көзілдірігін енді кимеуге, таяқшасын сүйремеуге уәж болды.  — әдемі... — сыбырлайды донен, теңіз көрінісінен көз алмай.  — сипатташы, теңіз қазір қандай?  донен тэенның бетінен, жұмылған қабақтарынан көз тікті. содан соң алдыға қарап, басын көтерді. — күн батуының әсерінен айнала қызғылт түске сырланған. оның көз күйдіретін халі кетті... аспандағы қалың бұлттар баяу қозғалыста екені байқалмайды, бірақ мұқият қарасаң, олар жә-ә-әймен, асығыссыз, келесі сапарға жылжып жатыр. тэен бір қадам алға басып, тізесін иеді. саусақтары жәй созылып, мұздай суға батады. қолдағы жемпір дымқыл топыраққа әзер тиеді. онысын донен үнсіз ұстайды да, өз қолына алады. — теңіз болса, кей кезде шоң толқындарын көтереді, жағалауға итеруге тырысады, — ол жігіттің қасында тізесін бүгеді. — күннің соңғы әлсіз сәулесінен жыпылықтайды. тэенның еріндері шаттықты күлкіде.  — расымен... сен — көзімнің қарасысың. доненның құлақтарына күн шуақтары тигендей секілді — қызғылт өңге айналған. — доғар-ей...  ол оқығанды, және жазғанды ұнатады. бір сөздің өзі қандай салмақтыққа ие болатыны жігітті таң қалдыратын. оған, атап айтқанда, көркем сөздерді ұйқастырып, мағынаға толы еткен ұнайды.  тэен, өз кезегінде, доненның оқығанын ұнатады. дауыс ырғағының байсалдылығы кеудеге дейін жетіп, реңді жылуы ізін қалдыратындай.  кітаптағы сөздер бойымен көз жүгірту үшін ізгі ниетпен әз жігіт әлгіге саусағын қуана ұсынады. басы доненның иығында. — табиғат ешқашан қате жібермейді, егер «ақымақты» дүниеге келтірсе, онда сол ақымақтың да бір нәрсеге қажет болатыны... тэенның аяқтары донендыкімен оралынып, шырмалған. — ұйықтап қалған жоқсың ба? — жоқ та, тыңдап отырмын. донен әлсіз күледі. тэенның бір сұрағынан кейін ол тек мұқият тыңдаушы ғана емес, сонымен қатар парасатты талдаушы екенін түсінеді. — екеуінің бір бірін шынымен сүюі, меніңше, сезілмейді.  — неліктен? — олардың арасында құрттай да болсын ұшқын жоқ сияқты ма... ойлансаң, мәжбүрленген ғашықтыққа тартады. — тэенның саусақтары доненның шашымен жағаласуда. — ол жерде табиғи нәрсе секілді көрсетілген. бірақ махаббат ешқашан табиғи емес, оңай емес. доненның оқыған дүниесі өзінікі еді. махаббат жайлы түсінем деп еді — ол ұғым туралы соқырлығы көрінді. бірақ бұл махаббаттың кімде атылып, төгіліп жатқанын анық біледі.  тэенның махаббат тілі — жанасу. бармақтары не тежеуді, не жігіттің денесінен айырылуды білмейді: бұл бәленің құшағынан зорға дегенде шығасын; және итақай сияқты теріні тістеуді қоймайды. қатты тістеген кездерде доненның ойбайлаған дыбысын естіп, мәз бола қалады, күлімсіреп.  бір кездері мұрын көпірін жалағаны да бар. қайнаған тілі кенеттен тигеннен доненның бүкіл бойы тіксінген болатын.  — бетіңнен бір иіскеп алайыншы, — дейді тэен, әлдеқашан алақандарымен жігіттің мойнын орап, мұрнын қызарған ұртына абайсыздан қатты басып.  — ей-й-й...  тэен, айта кеткенде, әлгінің бет әлпетіне мұрнын мейлінше көп тақайды. әуелде оның мұндай қылықтарынан жігіттің беті от шығаратын еді, бірақ діңкесі құритын да еді. алайда адам баласы әр жағдайға біртіндеп, еріксіз көнеді — донен көп уақыт ұзамай көнді. сүйіспеншілігі былайынан өз көрінісін тапса, ол наразылық танытпайды. тэен — көкірегі ояу адам. дегенмен, мінезі кішкентай бүлдіршіннен айнымайды: нағыз тұрған ерке, тентек. үйдің кенжесі екені бірден білінеді.  тілі қатқан кезде ырғын дүние жайлы саналы түрде парықтайды. дегенмен, ұялмай доненға «айналайын», «шырағым», «жаным» деп жүгінеді. тым ойнақы. — сүйкімділігіннен айналдым сенің, — деген еді бір кездері, донен естігенге сене алмастай күлді, бас шайқап. донен — көзімнің қарасы деді тэен. алайда донен үшін бәрі керісінше. тэенның кең ой-өрісі жігіттің көзін молынан ашты. даналы адаммен аралассаң, соған өзің де сай боласын деп бекер айтпаған. алайда дәл осы данышпанмен әм аралас сезімдермен шүпілдейтінін оны ешкім сақтандырмаған.  — көз жоғалмас бұрын кім болғың келіп еді? тэен бармағымен доненның тістелген қолын белдеулейді.  — атам сияқты суретші болғым келді... кішкентай кезімнен ол суреттерді қалай салатынын тамашалайтын едім. кейін қолыма бояулар берілген кезде сурет салуға тамыр тарттым. үйдегі ілініп тұрған суреттерді көрдің бе? оларды мен салған болатынмын. донен әрбір суретті байқап, ұзақ қарады. — саған таңдануымды қоя алар емеспін... — жә, қойше, — күлімдеген тэен қымсынып, басын еңкейтті. жігіт әлгіден елжіректейді, кейін мұң күйге түседі. дарынды қабілеттен қандай қатаң айырылыс. — жабырқап қалған сияқтысың ғой, — күледі тэен, тыныштықта қобалжушылықты сезгенде. — мүмкін емес ештеңе де жоқ дейді ғой, сондықтан мен сурет салуды қоймадым. бірақ көзден ажырағаным мен үшін ауыр болды. талпынған сайын бұл іске құштарлығым басыла берді, солайынан бояуларымды көмуге мәжбүр болдым. әз жігіт шынашағымен доненның бір саусағын іліп алады.  — шындыққа келгенде, қазір менде еш өкпем жоқ. атамның жанында бала шағымды өткізгеніме өте ризамын, маған сондай құнды тәжірибе сыйлағанына құрмет тұтам. онымен сурет салған әрбір сәтті қадірлейм. жігіт тэенның қара шашына қолын көміп, шаштың айқайын шығарады. өкініш сезімі таймай, бойына сіңе қалады.  донен ешбір күдіксіз, қуана-қуана өз жанарын тэенға сыйға тартар еді. онысы сөзсіз. — мен осы үйдің әр қырын білем, — тэен жатырған доненның арқасын өз салмағымен езіп, оның құлақтарымен ойнайды. — мүмкін қуыспақ ойнаймыз? донен естігенге жымияды: екі ересек бір-бірін қуалап, үйдің көк шаңын шығаруы ерсі емес пе? бірақ жігіт әлгіге «жоқ» деп айтуды білетін бе? тэенның еріндері жалпақ, сұлу күлкіде, тістері болса жалаңаш. қашқан түрісі әлгінің көңілін елжіретеді. тэен үй ішін шынымен өз алақанындай біледі екен, ол туралы өтірік соқпапты. доненның созылған қолдары оны ұстайын десе, әз жігіт бұлтарып қашып кетеді.  — солға! — деп қалжындап еді донен, бірақ оның шынымен солға бұрылатынын күтпеген. — тэен!.. — жарға маңдаймен қатты соғылып, құлап қалған жігітке донен асыға жақындайды. — құдайым-ау, тірімісің? — жігіт маңдай жапқан қолдарды түсіріп, қызарған жерге үлкен бармақпен байқап тиеді.  — ойбай-ай, — ысылдайды отырғаны. — арам ойнадың.  — кешір... — маңдайына үпіреді ол, қолдары екі ұртында. — енді, — әз жігіт саусақпен маңдайын меңзейді, күлімсіреп, — кешірім ретінде тіпті сүймейсің де ме? көз алдындағы жігіттің түрі есерлі: шаштары қопыраған; еріндері күлуді доғармайды; көз құйрығы күлімнен қысылып, көз астының қатпарын шығарған. — о жанем, — күледі донен бас шайқап, әлгінің айқайлаған шаштарын сипап.   жаным десе, тэенның жаны семіреді. құлақтың артына шашты еміреніп жинаған саусақтар құлақ жылуынан ғайыптан күйеді.

***

тэен доненның бетін ұстағанға мәз. — неге бұрыннан бері ұстамадың екен. — ...ұялдым. — ұялуды білетін бе едің? бетті шымшығаннан доненның аузынан қысқа «а!» дыбысы шығады. кейін күлімдеген тэенның саусақтары әлгінің бет әлпетімен танысуды жалғастырады. маңдайын алақанымен басып, өзіндікісімен салыстырады, содан соң қастарын, мұрындарының төбешіктерін, жақтарын, құлақтарын және еріндерін салғастырады. екі қолы тағы бір жігіттің бетін байқап ұстайды — қызығы әлі басылмаған. — күлімдеп тұрсың, — деді тэен, үлкен бармағымен күлімге тартылған еріндерін сезіп. — болмадың ба зерттеп? — тэен бас шайқап, жауап қайтарады.   — тағы бір күлімдеші. доненның ерін шеттері көтерілгеннен тэен өзі жымияды. — енді ашулаң. қас ортасындағы қатпарларды сезіп, жігіт жалпақ күледі. — болар енді, сурет саламын дегенің қайда кетті?  тэен оның портретін салуға тырысады. бір қолы бетте болса, екіншісі қарындаш ұстаған. аузы-басын сол күйінде салуға көксеуден қайқылаған қастар жігіттің көзін тартқан. қарындашы сенімді қозғалғанымен, қағаздағы сурет адамға емес, балдыр-батпаққа ұқсайды.  — бітірдім!  донен кірпіктерін бірнеше рет қағады.   — қалай? донен сурет бойымен көз жүгіртіп, басын сол жаққа иеді.  — мынаны бар ғой... сенің жарына ілмесек, болмайын деп тұр.  тэен күліп, шынтағымен оны түртеді.  — ой сен де қатырасың.  — жоқ, шын айтам! бұған жақтау сатып аламын-ау дейм. тэен сықылықтайды. әлгі жігіт одан көзін алмайды, көрініске тоймай. донен оның келбетіне тамсанатын. енді бауырға басылған жылы жүзі көздің жауын алады: қалың қастары өзіне үйлесімді; жұмылған көз қабақтарының астындағы жанарды көруге зауқы соққан болатын (бірақ оған қабақтарын ашуды талап етпейді); беттегі тыртығы оны жайнататындай секілді, ал найзадай ірі кірпіктері өзгесі бұдан да ұзын, әрі қалыңына қожа болуына күдіктенуге мәжбүрлейді; және еріндері... кербез еріндерінен басы кеткен жігіт оларды өбуге іңкәр болды. махаббаттық сезім, сонда, осы болар. — көз — адамның айнасы дейді ғой, иә? — тэен доненның саусақтарымен ойнайды. — адамның жан дүниесін, мінезін танып білу үшін көзге қарау жеткілікті дейді...  тэенның үлкен бармағы доненның көз қабағын жеңіл басып, сыпайы сипайды.  — ...көздерің сондай нәзік шығар, сенің. бармағы басылған жерге еріндері әзер тиеді.  — нұр шашқан қос жанарыңды көрсем ғой, шіркін... доненның жүрегі іле төмпештейді, жаны болса денесінен әлдеқашан тайып кетті. екеуіміз бір бірімізге кім болып келеміз? донен тэенның әсерінен мастануы сонша, алқымдағы мыжғылаған сезімдерді құсудың қаупін елеңдейді. құсуға ол жүрексінеді.  сені қатты сүйемін... деуге жігіттің шамасы келмейді.  алайда тэенға айтудың да түк керегі жоқ. онсызда да түсінеді. бәрін түсінеді.   білемін іштегі сезімдеріңді, қалқам. алғысым шексіз саған. 

жүректен қозғайын

әдептен озбайын

өзі де білмей ме?

көп сөйлеп созбайын

_______

зеница моего ока разум моего сердца не проходит у меня внутри  рана от любви по донену, любовь с другим человеком — одно из самых простых понятий в жизни. если нравится, то нравится, если любишь, то любишь. как человек сталкивается с трудностью понять свое сердце? кажется, что думать об этом нечего. и все же... в какой-то момент донен сталкивается плечом к плечу с незнакомым человеком. солнцезащитные очки незнакомца падают на землю. — прошу извинить... — шепчет человек, присев, руки в поисках своих очков.  — вот, держите, — донен протягивает руку незнакомцу, взявшую очки.  — спасибо, — выражает благодарность он, пальцы в неуверенном и безуспешном нахождении своей вещи. когда донен смотрит на него, то замечает закрытые глаза, длинные ресницы. а-а... кажись, глаза незрячие... донен, по сути, всего лишь горемыка, который хоть и интересовался определенными людьми, не в силах разговаривать с ними и вовлечь их в недолгую беседу. ему не следовало иметь дело с этим парнем. дальше нужно было заниматься своими делами, забыть о человеке, с которым встретился, о ситуации, с которой столкнулся. однако в мгновение ока не отставая от незнакомого человека, он не думает отходить подле него. словно его разум всецело прикован к примечательной личности. ли тэен. ошибочно сводить на нет то, как парень с этим именем перевернул жизнь донена с ног на голову. — боги, что ты за упрямый человек, — сказал донен, затрудняясь одеть поверх тэена свитер. — разве не говорилось, что будет жарко? не надену! — несмотря на то, что глаза тэена закрыты, донен наблюдает, как они закатываются от гнева. — взгляни, какая сейчас погода?! не для ношения одной лишь футболки! — да, да, нет же никаких препятствий, чтобы увидеть это мне, — сердитый парень взбесившись, пальцами указывает на свои сомкнутые веки. — вот забавный ты человек.  донен тяжело вздохнув, ладонью давит на лицо.  — извини... тэен, на самом деле, очень рад ему. чем больше забывается его слепой взор, тем больше кажется, что у тэена никакая часть не несовершенна. рядом с доненом он вправду чувствует какой он совершенный человек. это даже стало поводом больше не носить солнцезащитные очки, не тащить палочку. — красиво... — шепчет донен, не отводя взгляда от моря.  — опиши, какое сейчас море?  донен устремил взор на лицо тэена, на его сомкнутые веки. затем посмотрев вперед, он поднял голову. — под влиянием нисхождения солнца окрестности окрашены в розовый цвет. ушло у него состояние жжения глаз... сложно заметить то, как густые облака в небе находятся в плавном движении, но если присмотреться, то они ме-е-едленно, без спешки, движутся к следующему путешествию. тэен делает шаг вперед и сгибает колени. его пальцы неспеша вытягиваются и погружаются в ледяную воду. свитер в руке слегка касается влажной почвы. его донен молча берет и держит в своих руках. — а море иногда поднимает свои крупные волны, пытаясь оттолкнуть их на берег, — он садится на корточки рядом с парнем. — мерцает от последнего слабого луча солнца. губы тэена в восторженной улыбке.  — по правде... ты — зеница моего ока. лучи солнца будто коснулись ушей донена — они обратились в розовый оттенок. — кончай...  он любит читать и писать. парня изумляло то, какой вес имеет всего одно лишь слово. ему, если точнее сказать, нравится созвучивать художественные слова, наполняя их смыслом. тэен, в свою очередь, любит, как донен читает. его спокойная интонация дотягиваясь до груди, будто оставляла свой отпечаток приятного тепла. с доброй волей, чтобы глазами пробежаться по словам в книге, незрячий радостно предлагает тому свой палец. его голова на плече донена. — природа никогда не ошибается, если она рождает "глупца" в мир, то и этот глупец тоже на что-то пригоден... ноги тэена завернувшись с доненовыми, запутаны. — ты не заснул? — нет же, слушаю. донен слабо смеется. после одного вопроса тэена он понимает, что он не только внимательный слушатель, но и проницательный аналитик. — то, что они действительно любят друг друга, как по мне, не чувствуется.  — почему? — будто между ними нет хотя бы малюсенькой искры что ли... если подумать, походит на принужденную влюбленность. — пальцы тэена пререкаются с волосами донена. — описано как естественное явление. но любовь никогда не естественна, не легка. то, что читал донен, было его собственным творением. говорил, что понимает любовь — слепота об этом понятии выглянула. но он ясно знает у кого эта любовь выстреливаясь, течет.  язык любви тэена — касания. его пальцы не знают ни о торможении, ни о разлучении от тела парня: из объятий этой напасти с трудом выгребаешься; и он, как пес, не перестает кусать за кожу. в случае сильного кусания становится довольным, лыбясь, слухом ловя ойкающего донена. был и случай, в котором парень лизнул его переносицу. все тело донена было вздрогнуло от внезапного касания его кипящего языка. — дай мне вдохнуть твоего лица, — говорит тэен, уже ладонями окружив шею парня, нечаянно сильно давя носом по раскрасневшей щеке. — эй-й-й...  тэен, если прямо сказать, чересчур часто приставляет нос тому в лицо. прежде от таких его поступков у парня горело все лицо, но и переутомление подступало тоже. однако человек мало-помалому, невольно осваивается к любой ситуации — донен непродолжительное время освоился. он не возражает, если его любовь находит свое отражение эдаким образом. тэен — семи пядей во лбу. однако нрав его как у маленького ребенка: в самом деле баловень, озорной. сразу заметно, что он является младшим в семье. когда он молвит, то с толком размышляет об обильных вопросах. тем не менее, без стыда обращается к донену «мой хороший», «светоч мой», «душа моя». чересчур игривый. — милота твоя плутает меня, — сказал он однажды, отчего донен неверяще посмеялся, головой качая. донен — зеница моего ока сказал тэен. однако для донена все наоборот. широкий кругозор тэена неиссякаемо открыл глаза парню. не зря говорят, что если водишься с рассудительным человеком, сам становишься таковым. вот только никто его не предупредил о том, что именно с этим смышленным он также наполнится смешанными чувствами. — кем ты хотел стать до того, как пропало зрение? тэен пальцем обводит по укушенной руке донена. — хотел стать художником как мой дедушка... с раннего возраста я восхищался тем, как он пишет картины. после когда краски были отданы в руки, я прирос к этому делу. видел картины, что висят в доме? их я было написал.  донен внимательно, подолгу смотрел на каждое произведение. — не перестаю тебе изумляться... — да брось, — улыбающийся тэен застеснявшись, голову опустил. парень тому умиляется, после впадает в унылое состояние. какое жесткое лишение одаренного мастерства. — кажется ты приуныл, — смеется тэен, в тишине почувствовав волнение.  — говорят ведь, что нет ничего невозможного, потому я не бросал писать картины. но для меня разлука с глазами была тяжела. по мере того, как я старался, моя страсть к этому делу продолжала угасать, и так мне пришлось закопать свои краски. незрячий мизинцем цепляется за палец донена. — по правде говоря, сейчас у меня нет никакой досады. я очень благодарен за то, что провел свое детство рядом с дедушкой, дорожу тем, какой чудный опыт он мне подарил. ценю каждый момент, в которых я с ним рисовал. парень руку зарыв в волосы тэена, треплет их. чувство сожаления не проходит и всасывается в душу.  донен безо всякого сомнения, с радостью принес бы в дар ему свои очи. это безоговорочно. — я знаю каждый угол этого дома, — тэен давя своим весом спину лежащего донена, играется с его ушами. — может, поиграем в догонялки? донен усмехается услышанному: разве не странно будет то, что двое взрослых гоняясь друг за другом, выводят густую пыль в доме? но разве парень знает как говорить тому «нет»? губы тэена в широкой, прелестной улыбке, а зубы обнаженны. его бегающий вид умиляет того душу. тэен действительно знает внутрь дома как свои пять пальцев, про это не солгал. когда вытянутые руки донена пытаются схватить его, невидящий увиливая сбегает. — налево! — шутит донен, но не ожидал, что он действительно повернет налево. — тэен!.. — донен торопливо подходит к упавшему парню лбом сильно ударившемуся.  — бог ты мой, живой? — парень опустив руки, прикрывающие лоб, большим пальцем осторожно касается по раскрасневшемуся месту.  — ой, — шипит сидящий. — нечестно ты сыграл.  — прости... — дует он ему на лоб, а руки на обеих щеках. — ну, — незрячий пальцем указывает на свой лоб, лыбясь, — даже не поцелуешь в знак извинения? вид парня перед глазами дурашливый: волосы в беспорядке; губы не перестают улыбаться; а от улыбки наружный угол глаз сжимаясь, выявляет складки под глазами. — ох, дорогуша, — смеется донен головой качая, гладя того по кричащим волосам. ласковое обращение радует душу тэена. пальцы, нежно собравшие волосы за ухо, негаданно сгораются от его тепла.

***

тэен доволен ощупыванию лица донена. — почему же ты раньше не трогал мое лицо. — ...стеснялся. — ты знаешь как стесняться? от щипания лица изо рта донена вылетает краткое «а!». после пальцы улыбающегося тэена продолжают знакомиться с его очертаниями лица. он сравнивает чужой лоб со своим, а затем сравнивает и горку носа, челюсть, уши и губы. обе руки вновь осторожно трогают лицо парня — интерес еще не утих. — улыбаешься, — сказал тэен, большим пальцем чувствуя губы, натянутые в улыбке. — еще не закончил с исследованием? — тэен головой качает в ответ.  — улыбнись еще раз. когда края губ донена поднимаются, тэен сам слегка улыбается. — теперь злись. почувствовав складки между бровями, парень широко лыбится. — довольно трогать, куда делось твое «я буду рисовать»? тэен старается нарисовать его портрет. одна рука на лице, а другая держит карандаш. изогнутые брови от стремления нарисовать все лицо таким, какое оно есть, ласкали взор парня. хоть карандаш двигался уверенно, рисунок на бумаге был похож не на человека, а на кашу. — закончил!  донен хлопает ресницами несколько раз.  — ну как? донен проходясь глазами по рисунку, склоняет голову на левый бок. — вот это добро... если не повесим на твою стену, то вообще не дело.  тэен смеясь, локтем его толкает.  — ну ты даешь.  — нет, правду говорю! пожалуй куплю для него рамку. тэен весело смеется. второй парень не отрывает от него взгляда, видом не насыщаясь. донен восхищался его внешностью. уже сроднившееся теплое лицо еслепляло глаза: густые брови ему были гармоничны; сомкнутые веки интересовали парня разглядеть очи под ними (но не просит его отомкнуть их); шрам на лице словно украшал его, а стреловидные ресницы заставляли сомневаться, что у кого-либо другого они еще длиннее, еще пышнее; и губы... парень, потерявший голову от его изящных губ, воспылал страстью их поцеловать. это, возможно, и есть чувство любви. — говорят же, что глаза — зеркало души, да? — тэен играется с пальцами донена. — говорят, что достаточно посмотреть в глаза, чтобы познать душу, характер человека... большой палец тэена легонько давит веко донена, бережно гладя. — ...твои глаза, наверно, такие нежные. губы слегка касались места, где был прижат палец. — увидеть бы твои сияющие очи... ах, если бы… сердце донена тотчас колотится, а душа давно уже покинула тело. кем мы приходимся друг другу? донен настолько опьянен влиянием тэена, что настораживается опасности блевания задавленных в горле чувств. блевать он боится. люблю тебя сильно... не в силах произнести парень.  однако тэену и не нужно говорить. и без этого понимает. все понимает. знаю я про чувства внутри тебя, милый. благодарность моя тебе безмерна.

пусть слова идут из сердца

не переступая границ приличия

разве он сам не знает?

трепля языком, не вздумаю растягивать