Süreyyanın aşkı

Zeynebin ağızından kelime de çıkmadı. Nasıl, ne diyeceğini bilmedi. Bu saatte Ela kalktı da onların yanına düştü. -Abla niye bağırıyorsun. Noluyor burda? Süpriz dediler hepsi Elaya. Doğum günün kutladılar. Ama Ela ona bakmadı da Begümun ne dediğin sordu. - bir dakikaya durur musunuz. Abla söyle ne dediğini. ( Ela) - Niye ben söyleyim ki . Senin arkadaşın söylesin kim olduğunu. Ne duruyorsun bana bakıp anlatsana.( Begüm) -Yeter, yeter yaa. Niye bu kadar kötü insansın?(Ela) - Ela -Sakın bir şey söyleme. Şimdi ben söylicem sen dinleceksin. Yeter ya bıktım ben . Şimdi benim arkadaşımı mı suçluyorsun . Naptı benim dostum sana ? Biliyorum beni sevmiyorsun( Ela) - Ela lütfen yapma ( Cansu) -Yok abla. Beni sevmiyorsun çünkü beni başka bir kadın doğdu dimi bu için mı benden nefret ediyorsun söylesene. Niye? ( Ela) - Ela öyle deme. Seni seviyorum canım ( Begüm) -Şimdi çık git burdan seni görmek istemiyorum. Sinirimi buzma ( Ela) -Tamam senin için rahatlıyorsa... Ama sen pişman olacaksın bu yaptığına ( Begüm) Elanın morali buzuldu. -Canım kızım niye ablanla kavga ettin. Sen benim kızımsın. Güzel kızım bu yaptığın doğru değil biliyorsun dimi kızım. ( Süreyya ) -Ama anne.. Sen de gördün onu. Arkadaşıma bağırıyor. Zeynep, ablam sana niye kızdı. Söylesene? Niye öyle dedi?( Ela) -Kızım bir şey saklıyor musun? Niye Begüm öyle dedi? ( Süreyya) - Ela ve hepinizden özür dilerim. Eğer ben size bu gerçeği söylesem sizin hayatınız maf olur . Bu yüzden söylemiyim. Ela özür dilerim. Seni seviyorum. Süreyya hanım siz benim için babaannem oldunuz. Gerçek babaannem. Benim gitmem lazım. ( Zeynep) -Dur nereye gidiyorsun. Sen ne demek istiyorsun Zeynep? ( Ela) -Hayır . Bundan sonra ben senin hayatında yokum. Beni unutma. Benim kalbimde hep kalıcaksın ( Zeynep) -Bak eğer sen şimdi gidersen seni hiç bir zaman affetmem. Senin anlatmastan gitmen beni sevmiyor demek diye düşünüyorum ben . Bak sen bana gerçeği söyle hayatım maf olsa olsun . Maf olsa da sen benim arkadaşım olarak kalkıcaksın. Sana kizmicam. ( Ela) -Özür dilerim ( Zeynep) Zeynep hiç bir zaman öyle olmasını istemedi. Ağlap çıkıp gitti. Elayı çok seviyordu. Gerçekleri söylep gitse de olurdu. Sadece Elayın ve Süreyyayın kalbi kırılıcaktı. Arkadaşının hep mutlu olmasının isteyen Zeynep için Elayın mutlu olması o için yeterdi. Bu yüzden söylemedi. Hayatta arkadaşı olan insanlar belki de çoktur. Ama arkadaşı için canın, hayatın veren , dostunun mutlu olması için dünyayı yakan insanlar az. 3 ay sonra... Pencerenin altında gözlerinde yaş çıkıp, hayatında acı çeken, ama yüzünde onu göstermeyen insan bazen percereden dısarıyı bakıp bazen albomundaki fotoğrafları bakıp oturuyor. Hayattan çok ders alan gibi. Yalan olduğunu bilen insan... Kim bu?...