Порванный

Я ненавижу сны, которые не запоминаю Нащупывая пальцами острые частички вдребезги разбитого самообладания, тихо всхлипываю, склеивать обратно, каждый раз всё сложнее и сложнее. Не поднимаясь - падаешь, пытаясь понять - запутываешься. Всё твое мелкое, несносное существование больше походит на неприятную и ненужную отрыжку, отдающую сырой рыбой и тухлыми яйцами, виновник которой стоя в душном трамвае, задыхается, стараясь не дышать и тем самым не выпуская тебя на волю. Пот пахнущий страданиями, смешивается с ароматом колючих роз, превращаясь в яд. Ты бесишь даже больше чем будильник по утру. Твои следы я нахожу повсюду, хоть и не ищу их, почти в каждом втором, готов увидеть твой образ. Моя ненависть возрастает с каждым днём как запущенная в воду пуля. Вникая в самые тёмные и глубинные подземелья твоих страхов, низвергаюсь, возвышаясь над такой глупостью, как твоё мнение. Твоя вечная уверенность в том, что происходит не то что бесит, она скорее выводит из себя. При чём выводит так сильно, что я с радостью тебя убью, как только хотя бы сотая секунды пойдёт не так, как ей тобою предназначено. (собирательный образ) Слишком сумбурно твоё бренное тело Nienawidzę sny, które nie zapamiętowuje Po omacku szukam palcami ostre kawałki połamanej samokontroli, cicho łkając, sklejam ich od nowa, za każdym razem to staje się coraz cięższe. Nie podejmując się - spadam, próbując zrozumieć - myle się. Całe twoje małe, nieznośne istnienie bardziej pochodzi na niepotrzebne bekanie, które tchnie surową rybą i zgniłymi jajami, którego sprawca stoi w dusznym tramwaju, dławi się, starając się nie oddychać, a tym samym nie pozwalając ci na wolność. Pot mający zapach cierpienia, miesza się z zapachem kolczastych róż, zamienia się w truciznę. Ty denerwujesz nawet bardziej niż budzik z rana. Twoje ślady ja znajduje wszędzie, chociaż i nie szukam ich specjalnie, prawie w każdym drugim, gotowa jestem, zobaczyć twój obraz. Moja nienawiść rośnie z każdym dniem jak spadająca w wode kula. Zagłębiając się w najciemniejsze lochy, twoich lęków, obalam się, górując nad taką głupotą jak twoje zdanie. Twoja wieczna pewność siebie i pewność w tym co się dzieje, nie to że mnie denerwuje, a raczej wywodzi z siebie. Przy czym wywodzi tak bardzo, że z radoścą zabije cie, jak co najmniej jedna setną sekundy pójdzie nie tak, jak jej było tobą wyznaczone