Порванный

Улыбаешься, вроде бы искренне, но не мне судить, это однозначно. Не кривя душей, ты бы сейчас здесь не улыбался, смотря на меня. Пытаюсь заглянуть внутрь тебя и позволяя проникнуть, твоя улыбка начинает походить на хищный оскал. Но по какой-то причине ты продолжаешь улыбаться, растягивая свою радость от уха до уха, почти что. Это начинает пугать, когда я слышу как скрипят твои зубы от сильного давления, понимаю, что что-то пошло однозначно не так. Глаза, от подобной искренности начинают закрываться веками и я вижу, как по твоим щекам просачиваясь между щелочками медленно стекают слезы. Мне почему то становится невыносимо смешно, блевотным потоком былая радость, вперемешку с истерическим смехом выходит из меня неоднородным мешаниной, оставляя после себя внутри столько пустоты, что мне срочно хочется заполнить её твоими слезами. Твои руки механично, словно у робота поднимаются вверх и ты начинаешь вытирать солёную воду с лица, при этом всё так же скалясь в мою сторону, делая при этом вид, что ты до сих пор испытываешь безудержную радость. Тихо произношу твоё имя в ответ, переставая терпеть, ты начинаешь реветь, уже почти не улыбаясь, но продолжая закрывать своё лицо руками, будто это спасет. Uśmiechasz się, wydaje się że szczerze, ale nie mam prawa o tym sądzić, to jest pewne. Nie krzywiąc duszą, ty tu i teraz nie uśmiechał byś się, patrząc na mnie. Próbuje spojrzeć wewnątrz ciebie i pozwalając dostać się, uśmiech zaczyna przypominać drapieżny. Ale z jakiegoś powodu, to nadal się uśmiechasz, wyciągając swoją radość od ucha do ucha, prawie. To zaczyna straszyć, gdy słyszę skrzypienie zębów od tak silnej presji, rozumiem, że coś wyraźnie idzie nie za planem. Oczy, z powodu takiej szczerości zaczynają zamykać się powiekami i ja widzę jak po twoich policzkach wsiąkając się między szczelinami powoli spuszczają się łzy. Z jakiegoś powodu mi staje się nieznośnie zabawnie, wymiotnym strumieniem niegdysiejsza radość miesza się z histerycznym śmiechem i wychodzi ze mnie niejednorodną mieszaniną, pozostawiając pustkę w tak wielkich rozmiarach, że muszę od razu wypełnić ją twoimi lzami. Twoje ręce mechanicznie, jak u robota wspinają się i ty zacznasz wycierać słoną wode ze swojej twarzy, przy tym jednocześnie uśmiechając się do mnie, udając, że nadal czujesz niepohamowaną radość. Cicho wymawiam twoje imie w odpowież, przestajesz tolerować, zaczynasz głośno ryczeć, już prawie nie uśmiechając się, ale nadal chowasz twarz w dłoniach, jakby to mogło cie uratować.