Сочинения

Спачатку аповесць Уладзіміра Караткевіча "Дзікае паляванне караля Стаха" не здаецца цікавай, але праз невялікі час яна так зацягвае, што адарвацца робіцца амаль немагчыма. Час дзеяння — сярэдзіна дзевятнаццатага стагоддзя. Тады ў шляхты, якая склалася і азалацілася у час, калі Беларусь была ва ўладзе Польшчы, справы пайшлі дрэнна. Беларусь вайшла ў склад Расійскай імперыі і стала глухой правінцыяй на ўскраінах вялікай дзяржавы. Шляхта не згубіла свой вялізны гонар, хоць ад скарбаў засталося зусім мала. Вучоны-фалькларыст Андрэй Беларэцкі два гады шукаў старажытныя паданні і павер'і, але бачыў толькі тое, як прыходзіць у заняпад культура роднага краю. Ён апынуўся ў глухім куточку Беларусі — маёнтку Балотныя Яліны. Там галоўны герой пазнаёміўся з Надзеяй — апошняй з старажытнага шляхецкага роду Яноўскіх. Калі верыць легендзе, продак Надзеі Раман па-здрадніцку забіў легендарнага караля Стаха, які з помсты напрарочыў на Яноўскіх праклён. З-за яго і з'явіліся "прывіды", якія трымалі ў страхе ўсю акругу, з кожным разам ўсё больш пужая Надзею. Мне падабецца , што галоўны герой – вельмі цікавы і разумны чалавек. Эмоцыі і ўчынкі Андрэя Беларэцкага зразумелыя, ён мае логіку і інстынкт самазахавання. Аўтар добра паказвае, што Надзея Яноўская не мае нічога агульнага са сваім продкам, які з-за грошай здрадзіў сваёй зямлі і свайму народу. Гэтую дзяўчыну было па-сапраўднаму жаль, бо яе жыццё было кашмарам. Рыса твора, якая мне падабаецца больш за ўсё, гэта тое, што аўтар да самага канца трымае інтрыгу і не дае адказа на таяміцу дзікага палявання. Гэта і пабуджае чытача з ахвотай дайсці да апошняй старонкі.