Цішыня

Сонца павольна танула ў верхавінах старых соснаў, заліваючы школьны стадыён мяккім бурштынавым святлом. Максім сядзеў на ніжняй прыступцы трыбуны, робячы выгляд, што засяроджана завязвае шнуркі. Насамрэч ён назіраў за Арцёмам. Арцём заўсёды быў як стыхія — гучны, яркі, з нязменнай усмешкай і разбітымі каленямі. Цяпер ён проста стаяў каля агароджы, узіраючыся ў далягляд, і ягоны звычайны імпэт кудысьці знік. Максім падышоў ціха. Ён не ведаў, што сказаць. У іх свеце хлопчыкі павінны былі абмяркоўваць футбол, камп’ютарныя гульні альбо жартаваць адзін з аднаго. Але кожны раз, калі іх позіркі сустракаліся ў шумным школьным калідоры, Максім адчуваў дзіўнае рэха ў грудзях — нібыта яны абодва ведалі нейкую таямніцу, для якой яшчэ не прыдумалі назвы. — Прыгожа, праўда? — ціха спытаў Арцём, не паварочваючы галавы. — Так, — адказаў Максім, спыняючыся побач. Так блізка, што ён адчуваў цяпло ад пляча Арцёма. На імгненне паветра стала густым і нерухомым. Арцём павольна апусціў руку і, нібы выпадкова, закрануў пальцамі далонь Максіма. Гэта было кароткае, амаль няважнае дакрананне, але ад яго ва ўсім целе Максіма нібыта ўключылі святло.Ён не адхінуўся. Наадварот, ён асцярожна пераплёў свае пальцы з пальцамі Арцёма. Рука Арцёма была шурпатай і цёплай. Гэта было падобна на тое, як вяртаешся дадому пасля доўгай вандроўкі ў цемры.Арцём нарэшце павярнуўся. У ягоных вачах не было смеху — толькі вялікая, амаль балючая пяшчота і палёгка. — Я баяўся, што ты адштурхнеш, — прашаптаў ён. — Ніколі, — адказаў Максім, і гэта было самае шчырае слова ў ягоным жыцці. Яны стаялі там, на пустым стадыёне, трымаючыся за рукі пад згасаючым небам. Навокал быў вялікі свет з ягонымі правіламі, шумам і неразуменнем, але тут, у гэтай маленькай кропцы прасторы, існавала толькі іх ціхае, нясмелае "мы". І гэтага было дастаткова, каб перастаць баяцца.