Süreyyanın aşkı

O fotoğrafta babasının varlığını gördü. Babası Can varmış. Ne demek yaa? O yaşıyormuydu. Görenlerine inanmadı. Inanması gelmedi. Googleden Koran ailesi hakkında izledi. Orda "Can Koran kendisini öldürdü. Can Koran kaza yaptı." -diye haberler durmuş. Napa biliceğini bilemedi. Şaşırdı. Çok şaşırdı. Süreyya Karatay onun babannesi mi?.... O zaman Ela kim?... O Süreyya Karatayın kızı değil ki... Durdu fotoğrafa,yine baktı. Haberleri okudu. Koranların kim olduğunu öğrendi. O da Koran ailesinin parçası dimi... "Defteri okuyun. Burda ne yazmış "-diye ona bakıp okumaya başladı. Iik sayfasında "Süreyyanın aşkı"-diye yazılmış. O defterin adı galiba. Sonrasını okumaya başladı. " Benim adım Süreyya. 50 yaşındayım. Bu deftere kendim hakkında, aşkım hakkında yazmayı seçtim . Ne hayalde yazıyorum bilmiyorum . Sadece gerçek aşk bu hayatta varlığını kanıtlamak istedim. Biliyorum, buna hiç kimse inanması mümkün değıl , ama gerçek hikayedir. O zaman kendimi tanıştırayım. Annem ve babam milliyet tanıyan, zengin insanlardı. Ailemdin tek yanlız çocuğuydum. Büyük oldum, olunca aşık olup, evlendim. 1 oğlum, 2 kızım vardı. Tanrım oğlumu kendisine aldı. Buna çok üzüldüm. Ağladım . Bu yara hiç geçmedi. Kendimi kaybettim. Ben evladıma çok yakındım. Kendimi öldürmek istedim . Yine de üzülüyorum. Bu yara hiç bir zaman geçmez, gitmez. Hayat çok kısadır. Bu kısa hayatını nasıl yaşarsın onu her insan kendisi bilir. Ben bu hayatımın 30 yılın bir insana vermişim. 30 yıl içinde mutluluk , sevilmek , sarılmak, değerlenmek nedir hepsini unutmuşum. 30 yıl sonra bana bunu yaşatan sevgilim Levent oldu. Ben hiç bir zaman sevmicem, duygulardı yaşamicam diye düşünüp, kendimi kaybetmişim. Levent beni yaşatıyor. Benim hayatımın anlamı. Onunla geçirdiğim her gün benim için çok mutluluktun, aşktın bildirimidir. Biz şimdi çok mutluyuz. Bir hafta önce Metin hapese girdi. Ondan sonra neler olmadı. Begüm ( büyük kızım ) Levetle birlikte olmama karşı. Bu yüzden çok kavga çıkartıyor. Ben hiç bir zaman sevgimden, sevgilimden vazgeçmicem. Çok insanlar büyük insanlarda sevgi yok diye düşünüyorlar. Ama ben onların tarafında değilim. Aşk insanı yaşatıyor . Ne kadar çok zorluk olmasın hayatta hepsini kazanır. Begümün sözlerin gönlüme almicam. Kızımdı düşünem. Mutlu olmasını çok istiyorum. Onu seven, mutlu yapan insana buluşsa diye her zaman tanrımdan yalvarıp dileniyorum. Insan seven insanı için her şeyi yapar. Eğer gerçekten sevse o hâlinde aşık olur. 2-3 gün önce evime Ember bey geldi. O Leventtin babası. "Sen Leventle birlikte olamicaksın . Birinciden sen oğlumdan büyüksün, ikinciden benim oğlumun arkasında çocuk kalması lazım ve sen onu veremezsin. Oğlumdan uzak yür."-diyen sözlerin bana söylep gitti. Evet yaşımızda farklılık var, ama aşk ona bakar mı. Ben her zaman canımdın mutlu olmasını istiyorum. Babasının ikinci sözü olmasını isterdim. Ama ben ona bebek veremicem de . Bu mümkün değil ki. Çok ağlamak istep ağladım. Leventti başka sana bebek doğan kadına git, evlen demek istedim. Ama diyemedim. Söylesem de tamam demez hiç bir zaman . Ember beyin bana söylediği sözlerin Cansuya( küçük kızım) söyledim. "Anne Levent seni seviyor. Siz evlenin"-dedi. Bazen Levent beni yarım yolda bırakıp gitse ben nasıl onsuz yaşarım diye korkuyorum. Hayat gidiyor ve çok kısa ama çok sıkıcı. Belki de bana öyle geliyor. Bugün Leventti görmediğime 3 gün oldu. Şimdi dağdaki evimdeyim. Yalnızım . Bir az düşünmeyi istedim. Elayı( Metinin kızı) da Cansuya bıraktım. Eğer insan hayatta çok şey yaşasa çok şeyi biliyormuş. Ben hayatta çok şey yaşadım. Neleri görmedim. Aldatılmak, yalan söylemek, cehennem hepsini yaşadım. Bu zamana kadar hayatımda bunlar en baskı rolleri oynaştı. Şimdi ben neyi düşünüyorum ben de bilmiyorum. Bir tek dileğim çoğuklarımın mutlu olması ve Leventle mutlu olmam. .. Kapıyı biri çalıyor galiba . Bakıyım...Levent... Ela... inanamıyorum. Levent Elayı getirmiş. Leventin gülümsep " Biz geldik annesi"-diyen sözü beni mutlu etti. Gerçekten kendimi Elayın annesi, Leventi babasınday hissetim. Elayı çok seviyorum . Levent de çok seviyor. Leventten "Niye geldin?"-diye sorsam "Benden kaçıyor musun ?"-dedi. Tabi ki de ben ondan kaçmıyorum ki sadece her şeyi çok düşünmek istedim ve buraya geldim. Şimdi saat 14:00. Bir az dağnı bakıp üçümüz yürdük. Hava aldık. Sonra geldik ve kızım ikimize Levent yemek yaptı. Yemek yapa bileceğini bilmiyorduk. Süpriz oldu.Kızım ikimiz benim küçük halimdeki fotoğraflara baktık . Küçük halimde çok mutluymuşum. Şimdi de mutluluktu 30 yıl sonra tatıyorum. 30 yıl mutluluk ve mutlu olmak ne olduğunu bilmey yaşadım. Leventtin yemeği hazır olduktan sonra üçümüz yemek yedik. Sevgilim güzel bir yemek yapmış. Her zaman Leventi baktığımda yaşadığımı hissediyorum. Yemek yep bittikten sonra Levent Elayı odama götürdü. Çünkü kızım uyudu . Ben masayı toplamayı başladım. Topluyorsam bi anda Levent arkamdan bana sarılıp geldi. Nasıl geldi bilmiyorum. Gülümsedim de ona bakıp ben de ona sarıldım.Gözlerimiz birbirine bakıp aşkımızdan ölen insanlar gibiyiz . Metinle evli olduğumuzda sevgilimin yanında çok az oldum. Sevdiğimi söylemedim. Şimdi sevgilim yanımda. Ben Leventti çok seviyorum . Onun için gerek olsa yanımı vericem. Ateş olup yanan gözlerimiz uzun zaman birbirimiz için atan yüreklerimiz adeta konuşmaya başladı..Levent bana "Benim aşkım şimdi ben çok mutluyum. Seni çok seviyorum "-diye ağzımdan öptü. Ben de Leventti sevdiğim için onu istediğim için hiç bir şey yapmadım. Benim elimde bardak vardı. Unutmuşum yaa. O elimden yere düştü paramparça oldu. Bardaka bakıp biri birimize çok güldük. Sonra onu ikimiz temizledik. Sonra ben ona yarın Istambula gidicez. Sabah cıkıcaz burdan . Iyi geceler dedim. Odaya çıktım . Arkamdan Levent geldi. Ortamızda Ela üçümüz bir yatakta uyuduk. Eğer bana tanrım Leventti göndermediğinde kim bilir ben kendime yeni hayat kura bilir miydim. Bilmiyorum... Levent avukat benim gibi kadınlara yardım ediyor. Güzel kalpli insan. Rüyada yaşıyorum galiba... Ehh.