Две Анны

— Als u wist, Keizerlijke Hoogheid, wat deze uren voor mij beteekenen! — Ik begrijp het, luitenant, het is u aan te zien. U bent in dien éénen nacht smal en bleek geworden; onder uw oogen liggen donkere kringen. — Ik heb den ganschen nacht geen rust kunnen vinden. — Wie zou ook kunnen slapen, nu de dood zijn hand naar onzen lieveling uitstrekt! hernam de prinses met een smartelijk lachje. Maar toch mogen wij alle hoop nog niet opgeven. Reeds éénmaal was Alesja den dood nabij en ook toen is hij gered. De Almachtige zal ook thans een wonder doen geschieden. Op het hooren van deze uiting van geloof en vertrouwen, wendde de luitenant zich af; hij kon den blik dezer treurige meisjesoogen niet langer verdragen. Verwonderd keek de grootvorstin hem na. Gedurende eenige seconden heerschte een diep stilzwijgen. Eindelijk stond Olga op, naderde den luitenant, legde haar hand op zijn schouder en vroeg: — Stelt u geen vertrouwen in de wonderkracht van Grigori Raspoetin, luitenant? Nu was het met Wolkof’s zelfbeheersching gedaan. Hij Keerde zich om; zijn gelaat was doodsbleek, zijn lippen trilden en met bevende stem stamelde hij: — Keizerlijke Hoogheid... hoop ditmaal niet op... op hef wonder van Raspoetinl Hij zal thans geen hulp kunnen bieden. — Groote Hemel, wat ziet ge er ontsteld uit, luitenant!, riep de grootvorstin uit. Wat deert u? — Ik... ik moet u in vertrouwen nemen., Hoogheid; ik kan het geheim niet langer alleen dragen. Gedurende den gehee- len nacht heeft het mij gepijnigd en gefolterd, en thans brengt het mij bijna tot wanhoop... Hoogheid, het telegram, dat de Tsaar prins Andronnikof heeft opgegeven, is..t Zijn stem stokte. Mocht hij het wel zeggen? De grootvorstin vatte gejaagd Wolkof’s handen en voltooide zijn zin. — Is nimmer bezorgd, wilt u zeggen? Nietwaar, luitenant, dat is hetgeen u mij wilde bekennen? Wolkof knikte. — Ja. Ik heb gezien dat prins Andronnikof het in den haard verbrandde 1 Ontzet zonk de prinses op de bank terug. Zij sloot de oogen en drukte beide handen op haar onstuimig bonzend hart. Eindelijk klonk een smartelijk gekreun van haar lippen. — Arme, arme moeder! De luitenant viel op de knieën voor haar neer. — Geloof mij, Hoogheid, dat ik sinds dat uur geen rust' heb kunnen vinden. Ik zie geen uitweg meer! Olga richtte zich op. De bleekheid van haar gelaat maakte plaats voor een blos van opwinding. Zij keek hem doordringend aan, haar handen omklemden zijn arm en in koortsachtige gejaagdheid vroeg zij: — Is het waar, wat u mij zooeven hebt verteld, luitenant? Is het waar dat prins Andronnikof het telegram aan Vadertje R;.spoetin, den hulpkreet mijner arme, zwaarbeproefde ouders, heeft durven vernietigen? Als tot een eed hief Wolkof de rechterhand op. — Bij al wat mij dierbaar is, Hoogheid, zweer ik dat ik u de waarheid heb gezegd ! Met fonkelende oogen stond de grootvorstin op. — Ik moet onmiddellijk naar mijn vader... ik moet hem alles vertellen! De prins zal er voor boeten, dat hij het waagde... — Neen! riep Kol ja gejaagd uit, terwijl hij de prinses tegenhield. Ga thans niet naar den Tsaar, Hoogheid, klaag den prins nü niet aan! Hij zal alles ontkennen en mij als leugenaar aan de kaak stellen, als een intrigant, die zich slechts wil schoonwasschen omdat hij schuldig is aan het ongeluk van den Tsarewitsj. Neen Hoogheid, u zoudt thans de smart uwer ouders slechts verergeren. — Houdt mij niet terug, luitenant! weerstreefde Olga heftig. Iedere minuut is kostbaar voor het leven van Alesja. Er moet bij het volgende station gestopte worden, teneinde opnieuw naar Raspoetin te telegrafeeren. Het is misschien nog niet te laat; nog is er wellicht redding mogelijk, als Vader Raspoetin thans bericht krijgt en terstond naar Petersburg komt. — ,,Bij het volgende station moet opnieuw naar Raspoetin worden geseind,” herhaalde hij. Toen omklemde hij de handen der grootvorstin en sprak in vervoering: — Hoogheid, u hebt mij zooeven den weg getoond, dien ik moet gaan om voor mijn schuld te boeten en mijn verzuim te herstellen! — Hoe bedoelt u dat, luitenant? — Niemand behoeft iets van de vernietiging van het telegram te weten. Laten wij uw armen ouders deze vreeselijke opwinding besparen en den prins niet aan de kaak stellen! Hij moge denken dat zijn schandelijke toeleg gelukt is. Wanneer wij bondgenooten worden, Hoogheid, moeten wij er in slagen, het onheil af te wenden ! Olga haalde de schouders op. — Ik begrijp u niet, luitenant. Om den trein op het eerst volgende station te doen stoppen, is het bevel van mijn vader noodig. En hij zal dit bevel nooit geven, wanneer hij niet weet waarom hem dit gevraagd wordt. Hij heeft immers slechts één wensch, namelijk : Alesja zoo spoedig mogelijk naar Petersburg te brengen! Wij moeten hem dus wel alles bekennen. — Neen, Hoogheid, ik heb een beter plan.