Порванный

мне бы целовать тебя в лоб, тихо, ночью, не спеша, пока ты сопишь мне куда-то в плечо, пальцами по волосам и по коже мраморной, наблюдать как мерно поднимается твоя грудь, как одеяло каскадами спадает с бедра, приглушённый свет и тихая музыка, касания мелкие с дрожью, хочется обнять тебя, сильно, не отпуская и чтобы ты не против была, стыдно за то, что слов не хватает, за то что в голове о тебе целый мир существует со своей солнечной системой, крутится, свои порядки наводит, а на языке буквы, да слоги одни рядом с тобой спокойно и так ведь и должно быть, по другому ведь не бывает, не может быть смотреть как ты с ума сходишь, подхватывать тебя на руки в танце, быть хорошей опорой по жизни как бы мне хотелось дотягивать до идеалов в своей голове, хоть ты и принимаешь меня такой какая я есть, ради тебя хочется быть лучше зимой, вечером, руками своими ловить хлопья снега, смеяться искренне, чтобы ноты в воздухе, как хрусталь рассыпались, а потом нежно тебя гладить, по щекам замёрзшим, целовать в нос красный, нашёптывать что без тебя, жизнь то особо смысла и не имеет в магазине тебя за руку схватить, когда ты в очереди большой будешь стоять и громко в любви признаться, чтобы ты покраснела, чтобы улыбаться начала, чтобы от радости плакала по паркам тебя водить, музеям, магазинам с безделушками, лишь бы рядом, лишь бы в глаза твои смотреть просто наблюдать за тобой хочется, когда ты радостная собаку гладишь и меня по имени поближе к вам зовёшь, ездить вместе на природу и делать тебе фотографии, чтобы ты смешно гримасы строила, чтобы порой и хмурая была, но лишь бы моя может и дурацкие мечты эти, может и звучат несуразно, вот только мыслям моим нормы не указ просто хочется быть глупыми, как все влюбленные с трепетом относиться к каждому твоему слову, движению, чувству, даже к мыслям, которые так постыдно в голос по именам называть держась за твою руку, в темноту идти, потому что доверяю, потому что хоть в клетку со львами меня отведи, лишь бы только за руку и с пониманием в глазах мне хочется чтобы то что у нас с тобой, происходило со мной в первый и в последний раз, потому что так как с тобой, не может быть как и с другими, ты ведь особенная, такая одновременно глупая и маленькая и при этом взрослая и невероятно умная, мне перед тобой колени разбить и чело в набатах, как Богине моего счастья неосязаемого потому что с тобой в мою жизнь приходит спокойствие, о котором я вечно мечтаю в одиночестве, то спокойствие, которое, как мать родная, пледом укроет, когда холодно то спокойствие, которое на запах, как ландыши и доброта всепоглощающая то спокойствие, которое даёт распробовать жизнь, но не торопит, позволяет думать и чувствовать мне бы слёзно молить тебя никогда не уходить, а потом умолять любить меня мне бы отдать тебе свою душу, будь она не такая запятнанная Olafur Arnalds–Raein Chciałbym cię całować w czoło, po cichu, w nocy, powoli, dopóki mi sopish gdzieś na ramieniu, palcami po włosach i marmuru skóry, patrzeć jak twoja klatka piersiowa unosi się rytmicznie, jak koc spada kaskadą z biodra, wyciszone światło i miękka muzyka, delikatny dotyk z dreszczem, chcę przytulić Cię mocno trzymać i żebyś ty nie miała nic przeciwko temu, wstydze się tego, że słów nie wystarcza, za to, że w głowie o Tobie istnieje cały świat ze swoim układem słonecznym, krąży się, rozkazy sugeruje, ale na języku tylko liter i same sylaby obok ciebie spokojnie i tak w rzeczywistości powinno być, po innemu być nie mogło, nie może być Patrzeć jak powoli z każdym dniem stajesz się coraz więcej szałona, podnieść cie na rękach w tańcu, być dobrym wsparciem dla życia Chciałbym utrzymać się aż do ideałów w swej głowie, chociaż ty i tak przyjmujesz mnie takim jakim jestem, ale dla ciebie chce starać sie być lepszy zimą, wieczorem, rękami łapać płatki śniegu, śmiejąc się serdecznie, żeby nóty w powietrzu, jak kryształ rozpadały się, a następnie delikatnie cie głaskać po mrożnych policzkach, całować w nos czerwony, szepcząc, że bez ciebie, życie nie ma sensu w sklepie, chwycić za rękę, gdy jesteśmy w wielkiej kolejce i głośno przyznać ci sie w kochaniu, żebyś się zarumieniła, zaczynając się uśmiechać, żebyś od radości płakałaś Spacerować parkiem, odwiedzać muzea, sklepy z bzdurami, tylko by obok ciebie, tylko by patrzeć w twe oczy po prostu chcę oglądać cię, gdy jesteś szczęśliwa głaszcząc psa i krzyczysz do mnie po imieniu, jeździć razem na przyrodę i robić ci zdjęcia, żebyś śmieszne twarze robiłaś, żeby nawet czasami byłaś ponura, ale tylko moja Może głupie marzenia to, mogą one wydawać absurdalne, to tylko moje myśli nie są dekret normą po prostu chce być głupi, podobnie jak wszyscy miłośnicy z drżeniem odnosić się do każdego słowa, ruchu, uczucia, nawet do myśli, które są tak wstydliwie nie dajesz rady wypowiedzieć na głos trzymając za twoją rękę, ide w ciemnościach, bo ufam, bo nawet w klatke z lwami możesz mnie prowadzić, jeśli tylko za rękę i ze zrozumienia w oczach Chcę żeby to co między nami, zdarzyło mi się pierwszy i ostatni raz, bo tak jak z tobą nie może być z nikim innym jesteś wyjątkowa, jednocześnie głupia i mała i przy tym wszystkim dorosła i strasznie mądra, Klękam przed tobą i bije czołem o podłoge w stanie alarmu, jako bogini moich szczęść niematerialnych kiedy jesteś w moim życiu, to przychodzi spokój, o którym zawsze marze w samotności, spokój, który jest jak matka, która osłoni kocem gdy jest zimno spokój, który ma aromat konwalij i dobroci spokój, który pozwala spróbować życie, ale nie spieszy cie, pozwala myśleć i odczuwać Mi by płaczliwie błagać cie nigdy nie opuśczać mnie, a następnie prosić, żebyś mnie kochała Dałbym ci moją duszę, jakby nie była ona tak strasznie poplamiona