Заступнік

Калі слез больш не засталося, дзяўчына зрабілася такой маленькай, кволай і лёккай, што ён без цяжкасці падняў яе адной рукой,узяў у другую свае рэчы і паўшоў ў невядомы напрамак. - Куда мы? – спытаў маленькі камочак, што так і льнуў да мужчыны, хватаючыся за яго адзенне маленькімі ручкамі. - Туда, дзе ты зможаш трохі адпачыць. Не хвалюйся, там бяспечна, смачная ежа і цеплы ложак, –адказаў ён, калыхая малютку. - Гэта мой дом? – з надзеяй спытала яна. - Не, гэта толькі месца, дзе ты зможаш аправіцца пасля цяжкага дню, – адказаў мужчына і, заўважыўшы як яна пасумнела, дадаў, –але я адвяду цябе дадому, калі ты будзеш гатовая. Яны ішлі даволі доўга. Прынамсі, так здалося дзяўчынке. Яна ціха сядзела на руках у мужчыны, што цяпер быў такі вялікі для яе. Нарэшце яна заўважыла нейкі дом. Драўляны, з вострай страхой і такі вялізарны. - Прыйшлі. З гэтымі словамі ён зайшоў у пакой. Тут было вельмі цёпла і прыемна пахла карыцай. Мужчына пасадзіў малютку на ложак і сказаў: - Пасядзі тут, а я зараз прыйду. Мужчына выўшаў з пакою, а маленькая дзяўчынка пачала матляць нагамі ад нуды. Туды. Сюды. Потым ёй і гэта надакучыла, таму яна, забраўшыся на ложак з нагамі, пачала на ім прыгаць. Але ж раптам малютка пачула боль ў назе і ўпала на ложак спінай, пакрыўджана хныкаючы, заплюшчыў вочы. - Што ты робіш, непаседа? – пачула яна знаёмы голас і пах чагосьці вельмі смачнага. Яна расплюшчыла вочы і заўважыла як мужчына ставіць на стол побач з ложкам кавалак яблычнага пірага і кубак малака. Боль ў назе адразу сціхла. - Гэта мне? - Табе-табе, але спачатку, –з гэтымі словамі ён дастаў аптэчку, –трэба              цябе трохі падлячыць. Малютка скорчылася: - Гэта балюча - Спачатку так, але потым будзе лягчэй, – цярпліва сказаў ён, адчыняючы скрынку. - Абяццаеш? - Абяццаю. Ён пачаў абпрацоўваць раны і была гэта нялёккай справай, бо кожны раз дзяўчынка крычала: “Балюча–балюча” – але ж мужчына не злаваўся, цярпліва агледваючы кожную рану. Нарэшце ён скончыў і цяпер малютка з асалодай ела пачастунак. З’еўшы адну палову салодкага мяккага пірага яна працянула мужчыне астатняе: - Гэта табе. - Не трэба. Ежа для мяне не мае смаку і не надае пацуцця сытнасці. - Чаму? - Таму што я не зусім чалавек. - А хто ты тады? – не сунімалась яна - Я той, хто табе дапамагае, –адказаў ён з сваёй добрай усмешкай, –А цяпер даядай і лажысь спаць. Дзяўчынка паслухалася, хоць і не ахвотна. Дапіўшы цёплае малако, яна адчула, што на самой справе моцна хоча спаць. Паваліўшыся на падушку, малютка ўсё ж задала апошняе пытанне: - Як цябе завуць? - У мяне няма імені, але ты можаш называць мяне Заступнік, бо ім я для цябе з’яўляюся. - Тады дабранач, табе, Заступнік. - Дабранач, непаседа. Спі крэпка і не аб чым турбуйся.