Заступнік

Ноч была ціхай. Было чутна кожны гук. Заступнік сядзеў каля ўвахода ў дом і слухаў. Вось па сцяне прапоўз нейкі жук, вось вецер калыша лісткі на дрэвах, а вось – гукі лап. Магутных кароткіх лап. - Дзесяць, – прашэптаў для сябе Заступнік. Гукі набліжаліся. Мужчына ўстаў, сціскаючы ў руках меч, працягваючы слухаць. Пачвары набліжаліся хутка. Ён ўзмахнуў мячом. Раз. Галава пачвары прыкацілася к яго нагам. Два. Другі ўзмах і другая галава. Тры. Чатыры. Пяць. Шэсць. Сем. Восем. - Дзевяць, – на выдыхе сказаў ён, адкідваючы ад сябе рассечанае цела пачвары. Ён зрабіў яшчэ адзін выдых, як раптам яго быццам маланка ўдарыла. Гук у доме. Ён быстра адчыніў дзверы і падляцеў к ложку дзяўчыны, над якой навісла чорнае нешта, раскрываючы пастку ў злоснай усмешке. Гэта была жудасная жывёліна: шасцера магутных кагцістых лап, няроўныя вострыя клыкі, чорная луска і цалкам белыя вочы, што глядзелі безжыццевым халодным поглядом. Яно было значна больш за астатніх. Не губляя ні секунды, ён схапіў пачвару за шыю і адцягнуў ад малюткі. Пачвара выкруцілася і ўчапілася мужчыне ў руку, у якой ён трымаў меч. Той сціснуў кулак другой рукі і ўдарыў жывёліну  па вачах. Гэта дапамагло і пачвара разняла зубы. Заступнік зноў ударыў, на гэты раз ў яго пысу і потым адпіхнуў у супрацьлеглы бок пакоя нагой. Пачвара с глухім стукам упала на падлогу і аблізнуўшыся, усміхнулася: - Смачная крывь, але ж ў яе смачней. Заб’ю цябе і тады ўжо ніхто перашкаджаць не стане, – прарычала пачвара, пачынаюся падкрадацца к Заступніку Той толькі перакінуў меч ў іншую руку і завёў яго за спіну, назіраючы за пачварай. - І страх заглыне яе лёгкія, – не зунімалася яно, – і яна не сможа дышаць, а калі мы высмакчэм яе кроў, яна стане адной з нас і ты ўжо нічога не зробіш. Заступнік разумеў, што адбываецца – загаворвае, спрабуючы раззлаваць, каб ён страціў кантроль над сабой і яна накінулась на яго. Стварэнне падбіралася ўсё бліжэй, паўторваючы як заведзеная лялька: “Нічога не зробіш”, “Нічога не зробіш”… Раптам яна прыгнула на яго, але ж мужчына адразу выцягнуў наперад меч. Меч праткнуў жывёліну наскрозь і яно са скогатам упала на падлогу, прыдавліваючы яго сваёй вагай. Але ж праз хвіліну яно рассыпаалася на мелкія драбкі. - Дзесяць, – заключыў Заступнік, паднімаючыся на ногі. Ён зноў прыслухаўся, – Нікога, – выдахнуў ён і паглядзей на малютку. Яна не праснулась ад бойкі, толькі перавернулась на другі бок, скінуйшы з сябе коўдру. Мужчына падыйшоў да яе і зноў укрыў. – Іх менш чым я чакаў, –ён асцярожна пакудлаціў валасы малюткі, –Моцная малютка, – дадаў ён, выходзячы з дому, каб зноў заступіць на свой пост. Рана на яго руцэ цалкам зажыла.